Introduktie

Mijn eerste week is alweer voorbij! Tsjonge, ook hier gaat de tijd door.


Vorige week zaterdag heb ik het maar rustig aangedaan. 's Morgens rondleiding en het financiele stukje regelen, ' s middags koffer uitgepakt en rondgesjouwt.


Zondagmorgen met 2 nederlandse gezinnen naar de kerk geweest. Het was een klein kerkje bij een weeshuis en school. Vorig jaar hadden ze hulp gehad van Mercy Ships bij het bouwen van slaapzalen voor de meisjes. Nu zijn ze zelf bezig met het bouwen van slaapzalen voor jongens. het was een eenvoudige afrikaanse dienst met een koortje en zonder geluidsinstallatie (wouw). Waar ik altijd nog aan moet wennen is dat je op een goede plaats moet zitten: voorin de kerk dus, op een klein podium. Maar ja, dat is hun manier van het omgaan met gasten. Ze zijn zo blij en dankbaar dat je komt; dan maar gewoon hun cultuur respekteren. Natuurlijk moesten we iets zeggen/meegeven. Oeps, geef me een paar minuten, want ik weet het niet zo snel. Heb uiteindelijk psalm 125 gelezen: "Die op de Heere vertrouwen zijn als de berg Sion die niet wankelt maar blijft...." Ja, je wil toch iets bemoedigends meegeven voor deze liberianen.

Verder was het een week van introduktie: meetings met veel informatie die ik niet wist en wel wist en opgefrist werd. Normaal heb je geen hele week introduktie, maar omdat er nu veel nieuwe mensen zijn gekomen en er nog geen patienten zijn, moet die week ingevuld worden. Niets is beter om iedereen heel goed van informatie te voorzien: de do's en don'ts. Bijv. moet je de label verwijderen van het medicijnflesje/flacon omdat de vuilnisophalers altijd de vuilnis "doornemen" en er een grote kans is dat de flesjes gevuld worden en verkocht worden als medicijn. De corruptie en criminaliteit is de laatste tijd erg gestegen, dus veel veiligheidsregels kregen we mee. Er werd ook nog info gegeven over de diverse projekten die ze hier in Liberia willen doen. Verder kwam er nog een pastor aan het woord t.a.v. kerken en cultuur
Verder kennismakingsspelletjes en teambuilding. Nu is mijn team niet zo groot (3 personen) en ik geloof dat dat wel gaat lopen. Maar aangezien ik nu onder de wardsupervisor (hoofd verpleegafdeling) en niet meer onder het hoofd van de operatiekamers, word ik ook bij het hele gebeuren betrokken. Ik sta dus ook op de foto met alle verpleegkundigen: zoek mij maar op! In het blauw!
Ik vond het allemaal prima, was erg relax moet ik zeggen. Er wordt nog niet veel van je verwacht alleen dat je bent waar je moet zijn.


Maandagavond was er een Open Huis van het ziekenhuis hier aan boord. Alle bemanning kreeg nu de kans om een kijkje te nemen. Dit kan omdat er nog geen patienten zijn. Het schip is nl. vorige week teruggekomen van de Canarische eilanden ivm. een onderhoudsbeurt en vakantie. Volgende week woensdag hopen de eerste patienten te komen.
Het Open Huis was erg leuk georganiseerd. Was erg leuk gedaan. Op de OK kon je leren hechten, intuberen, leuke sketches werden opgevoerd: er liep een rode en witte bloedcel rond, "patienten" in bed die "afrikaans" gedrag vertoonden, cliniclowns die het heerlijk vonden om iedereen er tussen te nemen. Was echt leuk! Zie de foto's.

O ja, Valentijnsdag! Die hebben we ook gehad. Nou, de vrouwen werden tijdens het eten door de mannen verrast door een paar geweldige songs. Erg humoristisch was het, zie foto!

Maandag 18 febr en evt. dinsdag 19 febr. is er een screening in het Stadion. Op heel veel plaatsen in het land is hier aandacht aan besteed, o.a. dmv. media, klinieken, kerken en overheid. Ze zijn nu ook verder het land in geweest. We hebben geen idee hoeveel mensen en hoe vroeg er verwacht worden. Om half 5 vertrekt dus ook de eerste groep security: proberen enigszins de orde te handhaven. Ik word om 6 uur op het dok verwacht met heeel veel anderen. Mijn taak is om bloed af te nemen. 's Middags moet ik op het schip blijven omdat er ten allen tijde een emergency team moet zijn. Ik kijk naar de screening uit, ben heel benieuwd wat het gaat worden. Je krijgt van alles te zien. Ik hoop jullie hiervan op de hoogte te houden!!!

Groetjes van Marga

Aankomst

Hallo allemaal,

inmiddels is het woensdagmorgen en zit ik alweer een aantal dagen op dit schip, dus tijd voor een terugblik. De reis is eigenlijk goed verlopen. Op het station in Rotterdam kwam ik al een oude bekende tegen: Nancy Fischer uit Amerika. Zij had een tussenstop gemaakt om haar familie te bezoeken. Samen zijn we met de trein verder gereisd naar Brussel Airport. Daar zouden we nog veel meer mensen (28) ontmoeten die, net als ons, ook op weg waren naar de Africa Mercy (AFM). In Brussel ontmoette ik Steve en Robbie Lerma, een echtpaar uit Amerika die ook bijna elk jaar naar het schip gaan. Gezellig weerzien.

Met enige vertraging, tussenstop in Abidjan (Ivoorkust) en een korte krachtige turbulentie kwamen we rond 21.30 uur (lokale tijd) aan in Monrovia. Ja, die luchthaven blijft me nog steeds verbazen. Vorig jaar waren ze bezig om een nieuwe terminal te bouwen, dus ik verwachtte daar eningszins in aan te komen. Niets was minder waar. We werden weer een hokje binnen geloodst, waar 2 mensen van de douane achter een houten tafel zaten. Bij het noemen van de naam Mercy Ships kreeg je een stempel. Niets van automatisering of iets dergelijks. Vanuit een wachtruimte werden we 10 bij 10 (ja, er is een systeem) naar buiten geloodst alwaar we in een grote witte tent onze koffer op konden halen. Er wordt wel gecheckt of deze koffer van jou is. (ik denk dat de terminalbouwers een jaar vakantie hebben gehad; maar het kan heel goed zijn dat het geld op is, zo gaat dat in dit soort landen).
Buiten gekomen werden we opgewacht door een deel van de bemanning om ons naar het schip te brengen. Onderweg werden we al bijgepraat van de ontwikkelingen op het schip en in het land.
Na ongeveer 1,5 uur kwamen we aan bij het schip. Voor mij de eerste keer de Africa Mercy. Dit schip was een treinferry uit Denemarken en is omgebouwd tot een hospitaalschip (jaaaaaren geduurd). Eerlijk gezegd, ik vind het een prachtig schip. Het ziet er nieuw, schoon en ruim uit. Mijn cabin, 6-persoons weliswaar, is ietsje groter dan ik gewend was, kan zelfs bovenin bed rechtop zitten zonder mijn hoofd aan een of andere buis te stoten. Er is iets meer privacy doordat de stapelbedden afgescheiden zijn met een muur en een gordijn, iets meer je eigen territorium dus. Er is ook een douche en toilet in de kamer, dus niet meer de gang op. Mijn cabinmaids, hutgenoten zijn stuk voor stuk lieve meiden. Daar ben ik erg dankbaar voor. Er is een IC-vpk uit Amerika, verpleegkundige uit Engeland en uit Zweden en mijn verkoeverkamermaatje uit Nieuw Zeeland. Volgende week vrijdag hoopt Geke Verhoef, een operatie assistent uit Nederland te komen. Full house dus.
Zoals ik al aangaf: het is hier prachtig. Heb natuurlijk al een toer over het schip gemaakt. Overal hangen flatscreens met mededelingen of waar je TV kunt kijken. Verder is er een prachtig StarBucks cafe waar je koffie kunt kopen met allerlei smaakjes, chocolademelk, wafels, chocola, chips etc. En hij is nog wel 3 keer per dag open. Daar omheen leuke zitjes waarin mn. 's avonds veel mensen gezellig zitten te babbelen, spelletjes doen, gitaar of piano spelen. Er boven een internet cafe, ook met flatscreens. Dit allemaal geeft me een dubbel gevoel: buiten is het nog zo arm, er is echt nog bijna niets en hier is het zo luxe (daarom is de crewfees/kostgeld omhoog gegaan naar $20,= per nacht). Maar goed, ik ga ervan genieten en ben erg dankbaar voor wat ik heb. De operatiekamers zijn lekker ruim en de verkoeverkamer nog ruimer!!!!! Kon vorig jaar mijzelf bijna niet omdraaien vanwege de bedden, een zittende moeder naast haar kind, spullen die opgeslagen waren, wasmanden, iedereen die in en uit liep. Nu zou ik er bijna een potje zaalvoetbal kunnen doen.
Ook de verpleegafdeling is anders: verdeeld in 4 afdelingen, varierend van 10-20 bedden. Er is een IC met 3 bedden en beademingsplaatsen (SERVO 900C) en een isolatiekamer. Vorig jaar is de IC regelmatig in gebruik geweest. Verder is er een groot laboratorium, rontgen met CT-scan (1 van de 3 in heel West-Afrika).
Wat ook zo fijn is is dat je alles kan doen op elk toilet en dat deze nog doorspoelt ook: een duidelijk hoorbaar zuigend geluid. Een minpunt is: het lawaai van de generatoren in de machinekamer. In mijn cabin is het goed te horen, maar daar wen je wel aan evenals de airco. In sommige ruimtes kun je elkaar niet verstaan. Om deze reden zijn er nog steeds 2 operatiekamers niet in gebruik en een afdeling. Het is de bedoeling dat in april de machinekamer heel goed geisoleerd gaat worden.
's Avonds, na het avondeten, is het op het dock een gezellige boel. Kinderen spelen, mensen babbelen of maken een wandeling. Het weer is goed, soms wat klef, maar doordat er een lekkere bries is, is het goed uit te houden.
Deze week is een week van orientatie, maar daarover de volgende keer meer. Ik ga eens proberen foto's mee te sturen, want zo'n weblog is voor mij ook de eerste keer.......

Reageer gerust, dat vind ik leuk!!!
Groetjes van Marga